Wojewódzki Specjalistyczny Szpital im. dr. Wł. Biegańskiego
Strona korzysta z plików cookie. Korzystając z niej zgadzasz się na ich akceptację X

Wojewódzki Specjalistyczny Szpital im. dr. Wł. Biegańskiego Wojewódzki Specjalistyczny Szpital im. dr. Wł. Biegańskiego Strona główna
Wojewódzki Specjalistyczny Szpital im. dr. Wł. Biegańskiego Nawigacja

 

Historia Wojewódzkiego Specjalistycznego Szpitala im. dr Wł. Biegańskiego

w Łodzi

 

W roku 1911 z inicjatywy Fundacji Konstadtów rozpoczęto budowę Szpitala. Pierwsza wojna światowa zastała budowę wykonaną w 2/3. Wieloprofilowy, stały miejski Szpital zakaźny zorganizowano w niewykończonym przed 1914 r. budynku Szpitala fundacji Konstandtów na Radogoszczy po uzyskaniu zgody ze strony Łódzkiego Żydowskiego Towarzystwa Dobroczynności.

W końcu lipca 1915 r. w murowanych i drewnianych pawilonach tego Szpitala, znalazło pomieszczenie 200 chorych na dur brzuszny. Równocześnie zorganizowano 100 - łóżkowy oddział dla chorych na gruźlicę. Szpital otrzymał nazwę: Miejski Szpital Zakaźny. W okresie międzywojennym liczył 360 łóżek o profilu ogólnym z oddziałami zakaźnymi. Dzierżawił go Zarząd Miejski od prywatnego właściciela. Oddziały w tym okresie były nadmiernie obłożone a śmiertelność duża.
 
W okresie II wojny światowej Szpital przejęły władze niemieckie. Wśród leczonych chorych byli również więźniowie Radogoszcza. Szpital liczył wówczas 10 baraków ogrzewanych piecami węglowymi, posiadał niewielkie okna i urządzenia sanitarne w niewystarczającej ilości.

Po wojnie, w 1945 r., Szpital zmienił nazwę na Miejski Szpital Nr 9. Budynki były zdewastowane, a wyposażenie oddziałów - rozkradzione. Chorzy leżeli w salach 16 - 17 łóżkowych. Na przełomie lat 1949/1951 szpitale zostały upaństwowione w tym również Szpital na Radogoszczu. Przyjął on nazwę Szpitala Nr 9 na Radogoszczu, a następnie Szpitala miejskiego Nr 9 przy ul. Kniaziewicza. Uchwałą Nr 7/53 Rada Narodowa miasta Łodzi opierając się na wniosku Komisji Zdrowia, nazwała Szpital imieniem dr Władysława Biegańskiego.

W 1951 roku podjęto decyzję o rozbudowie i unowocześnieniu Szpitala. Wybudowano nowe pawilony między innymi duru plamistego, obserwacyjny. W latach 1960 - 1962 zostały oddane do użytku dwa nowoczesne pawilony przystosowane do potrzeb oddziałów zakaźnych. W tym czasie zlikwidowano baraki, a oddziały przeniesiono do nowych obiektów. Powstał również oddział chirurgiczny dla potrzeb Miasta. Uruchomiono Poradnię Przyszpitalną Chirurgiczną dla potrzeb Dzielnicy Bałuty, a w następnych latach zmieniono ją na Przychodnię Chirurgii Ogólnej oraz na Poradnię WZW i Poradnię Chorób Jelit dla mieszkańców miasta Łodzi. W marcu 1962 roku oddano do użytku Zakład Anatomii Patologicznej. Na początku lat 60-ych po rozbudowie Szpital liczył 880 łóżek.

W 1972 roku powstał Zespół Opieki Zdrowotnej Łódź - Bałuty, w skład którego, jako jedna z jego jednostek organizacyjnych, wchodził Szpital im dr Wł. Biegańskiego. Wraz z utworzeniem Zespołu Opieki Zdrowotnej Łódź - Bałuty powstał  Międzyszpitalny Dział Anestezjologii i Intensywnej Terapii z przekształcenia dotychczasowego Zespołu Anestezjologicznego funkcjonującego w Szpitalu.
 
W roku 1983 Szpital liczył 711 łóżek, posiadał 16 oddziałów, blok operacyjny, funkcjonowały 4 Izby Przyjęć, w dalszym ciągu działał Punkt Krwiodawstwa. Na terenie Szpitala znajdowała się kuchnia, pralnia, sterylizatornia, dezynfektornia oraz przychodnia chirurgiczna, która leczyła chorych z całej Dzielnicy Bałut oraz wchodząca w jej skład Poradnia Chorób Jelit z Poradnią WZW.

W 1984 roku powstał nowy 32 łóżkowy Oddział Internistyczny przeniesiony ze Szpitala im H. Wolfa. 

W 1989 roku Szpital im dr Wł. Biegańskiego, będący jednostką ZOZ - u Łódź - Bałuty został podporządkowany administracyjnie Naczelnikowi Dzielnicy Łódź - Bałuty. Zorganizowanie Klinik Akademii Medycznej i Wojskowej Akademii Medycznej na bazie szpitali, rozszerzyło obszar działania o świadczenie wysokospecjalistycznych usług leczniczych z zakresu chorób zakaźnych, dermatologii na makroregion województwa łódzkiego. Na bazie Szpitala działają Kliniki AM i WAM.

W 1995 roku Szpital im dr Wł. Biegańskiego został umieszczony na liście jednostek  zgłoszonych do wyłączenia z kompetencji gmin. Z dniem 1 stycznia 1996 roku Szpital im dr Wł. Biegańskiego został organizacyjnie wyodrębniony z Zespołu Opieki Zdrowotnej Łódź - Bałuty i stał się jednostką budżetową podporządkowaną Wojewodzie Łódzkiemu.

 
Struktura organizacyjna Szpitala dostosowuje się do aktualnych potrzeb. Od 1997 roku rozpoczęła działalność Klinika Kardiologii Instytutu Medycyny Wewnętrznej Akademii Medycznej w Łodzi. W ramach Kliniki, w oparciu o wysokospecjalistyczne kadrę medyczną i nowoczesną aparaturę, działa Pododdział Intensywnego Nadzoru Kardiologicznego, Pracownia Hemodynamiki. Klinika przyjmuje przypadki z ostrymi stanami zagrożenia życia, spowodowanymi chorobami układu krążenia.

Od dnia 1 stycznia 1998 roku Szpital funkcjonuje jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, którego organem założycielskim jest Samorząd Województwa Łódzkiego. Od początku istnienia Szpital im. Biegańskiego zajmował się leczeniem chorób zakaźnych i jego profil do chwili obecnej nie został zmieniony.

Obecnie na bazie Szpitala funkcjonują oddziały zakaźne dla dorosłych i dzieci, oddział kardiologiczny z dwoma pracowniami hemodynamiki, pracownią implantacji stymulatorów serca, pracownią elektrofizjologii, pododdziałem intensywnej opieki kardiologicznej, oddział rehabilitacji kardiologicznej, oddziały chorób wewnętrznych, oddział dermatologii dla dorosłych i dzieci, oddział anestezjologii i intensywnej terapii, zakład opiekuńczo leczniczy. Od 1 stycznia 2007 roku w strukturze jednostki funkcjonuje Pracownia Endoskopii Zabiegowej, będąca uzupełnieniem bazy diagnostycznej dla pacjentów hospitalizowanych w Szpitalu.

Uzupełnieniem bazy diagnostycznej Szpitala jest Dział Diagnostyki Laboratoryjnej. W styczniu 2005 roku nastąpiło otwarcie nowej Pracowni Diagnostyki Molekularnej umożliwiającej szybką i celowaną diagnostykę chorób zakaźnych. Pracownia jest jedyną w województwie łódzkim i jedną z niewielu w Polsce świadczącą usługę diagnostyczną na najwyższym światowym poziomie.  Badania przyczyniają się do skrócenia procesu diagnostycznego pacjentów, podjęcia decyzji o celowanej terapii oraz ocenie jej skuteczności. Diagnostyka molekularna metodą PCR jest „złotym standardem" diagnostyki zapalenia wątroby typu C i B oraz zakażeń wirusem HIV.

Ponadto w Szpitalu funkcjonuje Zakład Diagnostyki Obrazowej, w którym funkcjonuje Pracownia Tomografii Komputerowej RTG, USG,  Apteka Szpitalna.

Powierzchnia obszaru zajmowanego przez Szpital wynosi 6,8 ha, z czego 1,9 ha zajmują budynku o łącznej kubaturze 140 tys. m3. Jest jedynym szpitalem w Łodzi i jednym z niewielu w Polsce o niskiej zabudowie pawilonowej.

W ciągu ponad 100 lat istnienia placówki, nie zmieniła ona swego charakteru. Nadal głównym jej obszarem działalności jest leczenie i diagnozowanie osób chorych zakaźnie.






                
© 2009 Webessence All Rights Reserved.